Ναοί στο σχήμα του ουρανού…
Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας «Ναοί στο σχήμα του ουρανού…», στο Ίδρυμα Ευγενίδου, ο Λουκάς Χαψής μιλά για τη μαγεία του έναστρου ουρανού ‒που ανήκει σε όλους χωρίς να ανήκει σε κανέναν...
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αστροφωτογραφία το 1995, έπειτα από ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη. Εκεί είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου μια έκλειψη ηλίου. Ήταν κάτι ανεπανάληπτο –ένα απρόσμενο «ξύπνημα» μέσα μου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αγόρασα τα πρώτα μου βιβλία αστρονομίας και λίγο αργότερα ένα τηλεσκόπιο. Τα βράδια αναζητούσα αστερισμούς, «ταξίδευα» σε μικρές γωνιές του γαλαξία, χαρτογραφούσα τον απέραντο ουρανό…
Με τα χρόνια θέλησα να αντικρίσω ξανά μια έκλειψη ηλίου. Τα κατάφερα εφτά φορές συνολικά: Το 1998 έφτασα ως την Αρούμπα, στην Καραϊβική –ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το 1999 πήγα στη Ρουμανία, το 2001, μετά κόπων και βασάνων, «κατηφόρισα» ως τη Ζάμπια, στην Αφρική, το 2006 απόλαυσα το φαινόμενο στο ακριτικό Καστελόριζο, το 2010 στο Νησί του Πάσχα, δίπλα στα πελώρια αγάλματα «Μουάι» και το 2012 στην Αυστραλία. Κάθε φορά ήταν ξεχωριστή, πολύτιμη. Με έκανε να καταλάβω ότι ο ουρανός ανήκει σε όλους χωρίς να ανήκει σε κανέναν…
Η αστροφωτογραφία είναι ένα απαιτητικό είδος. Για να αντεπεξέλθει κάποιος πρέπει να διαθέτει τόσο εξειδικευμένες γνώσεις φωτογραφίας όσο και αστρονομίας. Ειδάλλως, δίχως την απαραίτητη μελέτη δεν πρόκειται να σου αποκαλυφθούν τα μυστικά του ουρανού. Αρκεί, βέβαια, να έχουμε θέληση και υπομονή.
Ως αστροφωτογράφος έχει χρειαστεί να περιμένω έως και έξι ή εφτά ώρες για μια φωτογραφία, προσπαθώντας να καταγράψω τις αστρικές τροχιές. Αξίζει, όμως, αυτή η αναμονή. Γιατί τίποτα δεν είναι σπατάλη χρόνου όταν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις...
Δίον. Για να φωτογραφίσει το άγαλμα με φόντο τον Γαλαξία ο Λουκάς χρειάστηκε να σκάψει μια μικρή λακκούβα για να τοποθετήσει την κάμερά του όσο πιο χαμηλά γινόταν.
Στους Δελφούς, στα 30 δευτερόλεπτα που ήταν ανοικτός ο φωτοφράκτης της μηχανής, ο Λουκάς έκανε έναν πραγματικό αγώνα δρόμου μέσα στο απόλυτο σκοτάδι για να φωτίσει με ένα μικρό φακό το όλο το σκηνικό με τις πεσμένες κολόνες χρησιμοποιώντας την τεχνική light paint.
Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας «Ναοί στο σχήμα του ουρανού…», στο Ίδρυμα Ευγενίδου, ο Λουκάς Χαψής μιλά για τη μαγεία του έναστρου ουρανού ‒που ανήκει σε όλους χωρίς να ανήκει σε κανέναν...
Ξεκίνησα να ασχολούμαι με την αστροφωτογραφία το 1995, έπειτα από ένα ταξίδι στην Ταϊλάνδη. Εκεί είδα για πρώτη φορά στη ζωή μου μια έκλειψη ηλίου. Ήταν κάτι ανεπανάληπτο –ένα απρόσμενο «ξύπνημα» μέσα μου.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, αγόρασα τα πρώτα μου βιβλία αστρονομίας και λίγο αργότερα ένα τηλεσκόπιο. Τα βράδια αναζητούσα αστερισμούς, «ταξίδευα» σε μικρές γωνιές του γαλαξία, χαρτογραφούσα τον απέραντο ουρανό…
Με τα χρόνια θέλησα να αντικρίσω ξανά μια έκλειψη ηλίου. Τα κατάφερα εφτά φορές συνολικά: Το 1998 έφτασα ως την Αρούμπα, στην Καραϊβική –ήταν μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Το 1999 πήγα στη Ρουμανία, το 2001, μετά κόπων και βασάνων, «κατηφόρισα» ως τη Ζάμπια, στην Αφρική, το 2006 απόλαυσα το φαινόμενο στο ακριτικό Καστελόριζο, το 2010 στο Νησί του Πάσχα, δίπλα στα πελώρια αγάλματα «Μουάι» και το 2012 στην Αυστραλία. Κάθε φορά ήταν ξεχωριστή, πολύτιμη. Με έκανε να καταλάβω ότι ο ουρανός ανήκει σε όλους χωρίς να ανήκει σε κανέναν…
Η αστροφωτογραφία είναι ένα απαιτητικό είδος. Για να αντεπεξέλθει κάποιος πρέπει να διαθέτει τόσο εξειδικευμένες γνώσεις φωτογραφίας όσο και αστρονομίας. Ειδάλλως, δίχως την απαραίτητη μελέτη δεν πρόκειται να σου αποκαλυφθούν τα μυστικά του ουρανού. Αρκεί, βέβαια, να έχουμε θέληση και υπομονή.
Ως αστροφωτογράφος έχει χρειαστεί να περιμένω έως και έξι ή εφτά ώρες για μια φωτογραφία, προσπαθώντας να καταγράψω τις αστρικές τροχιές. Αξίζει, όμως, αυτή η αναμονή. Γιατί τίποτα δεν είναι σπατάλη χρόνου όταν απολαμβάνεις αυτό που κάνεις...
Δίον. Για να φωτογραφίσει το άγαλμα με φόντο τον Γαλαξία ο Λουκάς χρειάστηκε να σκάψει μια μικρή λακκούβα για να τοποθετήσει την κάμερά του όσο πιο χαμηλά γινόταν.
Στους Δελφούς, στα 30 δευτερόλεπτα που ήταν ανοικτός ο φωτοφράκτης της μηχανής, ο Λουκάς έκανε έναν πραγματικό αγώνα δρόμου μέσα στο απόλυτο σκοτάδι για να φωτίσει με ένα μικρό φακό το όλο το σκηνικό με τις πεσμένες κολόνες χρησιμοποιώντας την τεχνική light paint.
